Czelin:
Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Czelinie – kościół parafialny parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Czelinie.
Opis:
Zbudowany z jednolitego kwadratowego granitu o regularnym układzie, bez chóru, z wieżą od strony zach. (tej samej szerokości co nawa) i zakrystią prostokątną od strony płn. Główny portal wejściowy od strony zach. Z architektonicznych pozostałości warto zauważyć w ścianie płd. fragment pierwotnego portalu i ciosów o profilu wałka. Szerokie okolenia w formie łuku u wejścia do kościoła zostały zamurowane, pozostały jedynie nieduże drzwi oddzielające wnętrze kościoła od kruchty.
Historia:
Szeroki łuk ostry, który otwierał się pierwotnie z hali wieżowej do wnętrza kościoła, zdaje się wskazywać na koniec XIII w. jako datę powstania, przynajmniej tej części budowli. Przebudowany w 1827 wg projektu architekta Karla Schinkla, mury podwyższono o trzy warstwy układu kamiennego ponad obecną wysokość okien, przemurowano portal. W 1945 zniszczony w ponad 70%, odbudowany w latach 1982-84.
Gozdowice:
Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gozdowicach– kościół filialny parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Czelinie.
Opis:
Świątynia z kamienia polnego, z ceglaną wieżą. W całości otynkowany. Od strony wschodniej przedsionek - główne wejście.
Historia:
Kościół wzniesiony został w XIII/XIV w. W 1730 r. przeprowadzono gruntowny remont świątyni – otynkowano elewacje zewnętrzne, wybito nowe okna oraz ufundowano nowy ołtarz amonowy z dwiema korynckimi kolumnami w stylu barokowym, zwieńczony rzeźbionym orłem trzymającym w dziobie ośmioramienny krzyż maltański – godło Joannitów. Przed ołtarzem zawieszony był późnobarokowy anioł chrzcielny. Na ołtarzu stały dwa cynowe bogato zdobione barokowe świeczniki. W posiadaniu kościoła był kielich z 1691 r. i patena z 1779 r. W 1840 r. nastąpiła generalna rozbudowa kościoła – w kierunku wschodnim dobudowano do budowli średniowiecznej część szerszą i dłuższą, ołtarz przesunięto pod ścianę zamykającą dobudowę, wewnątrz dobudowano empory boczne, wsparte na drewnianych kolumnach, zainstalowano posadzkę z płytek ceramicznych. Nowa część od zewnątrz otrzymała skromną elewację. Dodatkowe wejście wykonano od strony południowej. Wejście dla pastora znajdowało się w dobudowanym frontonie wschodnim. W 1904 r. od strony zach. dobudowano do najstarszej części kościoła wieżę o wysokości 25 m, na niej umieszczono zegar z czterema tarczami oraz trzy różnej wielkości dzwony odlane w 1905 r. przez Franza Schillinga z Apoldy. Obecnie na wieży pozostał tylko najmniejszy z dzwonów (o średnicy 0,63 cm). W wyniku działań wojennych w kwietniu 1945 r. kościół został nieznacznie uszkodzony; sprzęty i księgi kościelne zaginęły. W okresie powojennym zlikwidowano empory. W latach 60. XX w. odnowiono wnętrze kościoła, malarz Michał Lipko wykonał trzy malowidła ścienne, z których dwa nadal zdobią boczne ściany prezbiterium. Na przełomie 1975/76 r. przeprowadzono remont dachu wraz z podwyższeniem murów części zachodniej. Zmieniono orientację świątyni – przesunięto ołtarz do części zach. W 1982 r. zlikwidowano wejście od strony południowej tworząc w tak powstałej wnęce po malutkiej kruchcie ołtarzyk św. Józefa. Od strony wsch. dobudowano przedsionek – jest on obecnie głównym wejściem do świątyni. Okna po obu stronach ołtarza zamieniono na witraże. W 2000 r. przeprowadzono renowację starych tarcz i uruchomiono zegar z elektronicznym mechanizmem.
Około 1540 r. świątynia stała się ewangelicka, od 1655 r. wzmiankowana jako parafialna, od 1750 r. stała się filią parafii w Starych Łysogórkach. Po II wojnie światowej kościół został przejęty przez katolików i poświęcony 25.05.1947 r. pod wezwaniem Zesłania Ducha Świętego, który to tytuł zmieniono później na Niepokalane Poczęcie Najświętszej Marii Panny. Przez wiele lat funkcjonował pod nazwą Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Początkowo był filią parafii w Mieszkowicach, od 25 kwietnia 1973 r. nowo utworzonej parafii w Kurzycku, obecnie należy do parafii w Czelinie.
Goszków:
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Goszkowie – kościół filialny parafii św. Chrystusa Króla w Witnicy
Opis:
Kościół salowy zbudowany z kamieni granitowych, z neogotycką ceglaną wieżą zachodnią z 1893 r. Główny portal wejściowy podwójnie schodkowany, ostrołukowy. Dwa portale boczne w ścianie południowej. W ścianie szczytowej wschodniej trzy wąskie ostrołukowe okna, w szczycie ostrołukowe blendy. W ścianie północnej znajdują się dwa okna w stanie pierwotnym, reszta poszerzona później. Wnętrze nawy ok. 20,50 m × 9,20 m, grubość murów ok. 1,30 m. Wewnątrz ołtarz z początku XVII w. Działka kościelna wygrodzona murem kamiennym, z bramą, obsadzona lipą i kasztanowcem, pierwotna nekropolia została zniwelowana. Po zachodniej stronie znajduje się dawna zagroda pastora, wygrodzona murem oporowym.
Historia:
Zbudowany w 2 połowie XIII w. jako kościół salowy, bez chóru i wieży zachodniej, dobudowanej w 1893 r.
Kłosów:
Kościół Matki Bożej Królowej Korony Polskiej w Kłosowie – kościół filialny parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Czelinie.
Opis:
Świątynia z kamienia polnego, granitowych ciosów i cegły; dobudowane: drewniana wieża, krychta, zakrystia. Wewnątrz drewniany strop oraz ołtarz z XVIII w. z dwoma kolumnami korynckimi i rzeźbionym ornamentem liścia akantu.
Historia:
Zbudowany w 1 poł. XIV w., drewniana wieża dobudowana w 2 poł. XIX w., krychta w 1725, zakrystia po 1945. Remont w 1970, wyprostowano wówczas drewnianą wieżę.
Kurzucko:
Kościół pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kurzycku – kościół filialny parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Czelinie.
Opis:
Kościół salowy w stylu gotyckim, z kamienia polnego, ciosów granitowych i cegły; wieża w stylu neogotyckim. Wewnątrz wczesnobarokowy ołtarz z 1704 mistrza Haffenherela z Morynia. Usytuowany w centralnej części miejscowości przy skrzyżowaniu dróg na wzgórzu. Działka kościelna wygrodzona murem kamiennym, ozdobiona szpalerem lip i elementami dawnego cmentarza.
Zbudowany w 1 poł. XIV w. W 1611 dobudowano wieżę, w 1888 przebudowa – zmieniono kryptę na prezbiterium, a wieżę na styl neogotycki, poszerzono okna.
Sitno:
Kościół Najświętszego Zbawiciela w Sitnie
Historia:
Neogotycki kościół pw. Najświętszego Zbawiciela został zbudowany w 1849 r. z kamienia i cegły. Świątynia posiada dwukondygnacyjną wieżę zwieńczoną ostrosłupowym hełmem. W wieży kościelnej umieszczono dzwon z początku XVII w.
Troszyn:
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie – kościół parafialny parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie.
Opis:
Budowla romańska, pierwotnie granitowa, zbudowana z kostki kamiennej na planie prostokąta, z wyodrębnionym prezbiterium na rzucie kwadratu; okna oraz szczyt wschodni i zachodni przemurowane cegłą. Dobudowana wieża oraz zakrystia. We wnętrzu na uwagę zasługuje drewniany podwyższony strop, empora chórowa i zdobne ławki z XIX w. Całość założenia ogrodzona murem kamienno-ceglanym z ozdobną bramą wjazdową, obsadzoną lipą, kasztanowcem i platanem.
Historaia
Zbudowany w 2 poł. XIII w., w latach 1873-76 dobudowano wieżę, w 1986 zakrystię.
Wierzchlas:
Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Wierzchlesie – kościół filialny parafii rzymskokatolickiej pw. Przemienienia Pańskiego w Mieszkowicach.
Opis:
Budowla salowa o planie wydłużonego prostokąta, orientowana. Okna osadzono wysoko w ścianie, po trzy w elewacjach północnej i południowej oraz dwa we wschodniej. Posiadają one ten sam wykrój, proste ościeża bez parapetów, zamknięte łukiem odcinkowym. Witraże i drzwi z XVIII w. W elewacji zachodniej osadzone jest wejście portalowe o prostych ościeżach zamkniętych łukiem półokrągłym. Całość wnętrza nakryta jest stropem belkowanym i dwuspadowym ceramicznym dachem. Od strony południowej dobudowana jest kruchta o planie prostokąta kryta dachem dwuspadowym, poprzecznym do osi kościoła. W jej ścianie południowej znajduje się wejście portalowe o prostych ościeżach zamkniętych półkoliście. Nad wejściem niewielka, okrągła blenda. W ścianie zachodniej i wschodniej niewielkie okienka doświetlające, o tym samym wykroju, co portal. Wieża zachodnia o planie kwadratu nadbudowana jest nad nawą i osadzona w więźbie dachowej. Posiada konstrukcję szkieletową wypełnioną cegłą. Wieżę wieńczy smukły hełm z latarnią zakończony iglicą i krzyżem, całość kryta jest blachą cynkową. Wyposażenie kościoła stanowi m.in. ołtarz barokowy z 1789 (tryptyk), empora chórowa.
Historia:
Wybudowany w 1730. Po 1945 kościół nieużytkowany, poświęcony 14.04.1963
Zielin:
Parafia pw. Narodzenia NMP w Zielinie – parafia rzymskokatolicka, położona w dekanacie Mieszkowice archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.
Przy parafii swoją działność prowadzą: Żywy Różaniec, Parafialny Zespół Caritas, Grupa Modlitewna Ojca Pio, Stowarzyszenie Apostolstwa Matki Bożej Dobrej Śmierci, Papieskie Dzieła Misyjne Dzieci.
Opis:
Budowla salowa z ciosów granitowych na rzucie wydłużonego prostokąta, bez chóru, z barokową wieżą z 1704 r. Wyposażenie stanowi trójkondygnacyjny barokowy ołtarz z 1614 r. rzeźbiony w drewnie, ambona, prospekt organowy, nowy strop modrzewiowy z 1983 r. oraz witraże autorstwa Ireny Kisielewskiej ze Szczecina z 1984 r.
Historia:
Kościół został poświęcony 24 lutego 1946 r. jako świątynia rzymskokatolicka pw. Narodzenia NMP. Zielin należał wówczas do parafii w Mieszkowicach, której proboszczem był ks. Augustyn Nowotarski. Nauka religii do 1952 r. odbywała się w szkole podstawowej, później u państwa Trembeckich i Bukałów. Pierwsze misje św. odbyły się w Zielinie w 1960 r. W 1962 r. przybyła kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Erygowanie parafii nastąpiło 12.06.1978 r.
